Parçalarına ayrılıdıkça demirden bir dağ kadar ağır çekiyordu ruhu insanın,
En başta da onu taşımak güç geliyordu örneğin
Tıpkı zamanı arasına en ufak bir boşluğun dahi gelip giremediği,
birlendiğinde ikilik,
yaşamaya ilk defa koyulacak o güzel kıyameti,
gecenin en güzel saati birdenbire yatağından kaldırır gibi.
Kendi adınla,
benim adına uyan!
Çünkü kalem de defter de biliyor,
Öyle sıkı,
sen tutuyorsun bir arada,kopmaya yakın hücrelerimi.
©yokum
A