Gök kubbenin sahibi insanı yarattı,
Rahmet verdi göklerden , melekler kanadıyla,
Mizan kurulsa; hesap uzun bir sınavsa,
İnsan düşman olmuş ilk önce gardaşıyla.
Selalar okunuyor , insanın vicdanında,
Dönüp bir baksan yaşayanlar mezarına,
O çığlıklar vurdu bizi , ekranlar karşısında,
Ölemezsin ; bu sesszilik karşısında.
Merhamet ; yıkılmış, enkazlar arasında,
O bağıran sessizlik, göklere haykırıyor,
Bunca kopan çiçeğin,hesabı yapılıyor.
O en acı günün zamanı yaklaşıyor.
İman; ruhun dirilişi,
Melekler semada ,onlarda sabrediyor,
Bunca insan arasında , yağmur sadece onları ıslatıyor ,
Hüküm, ölü ile yaşayanı ayırıyor...
©alayci
A