Gözyaşlarımla yıkayıp cesedini,
Kalbimde kıldırdım namazını.
Tüm duygularım kaldırdı tabutunu,
Ve Aşklar Kabristanına defnettim seni.
Orada gömülü herhangi birisin.
Oysa herşeydin bana hepsiydin.
Şimdi ismin ve soyadın hakkında bile bildiğim pek birşey yok...
Ne acı değil mi?
Herşeyken hiç birşey olmak.
Merkezindeyken kalbimin,
Taşrasında bile tutunamamak...
Padişahıyken gönül sarayımın,
Kapısından bile içeri sokulamamak.
Ardına düştüğün aleladeler için,
Ruhumdaki eşsizliğine halel getirmek.
Şimdi yokluğun temsili,
Onursuzluğun misalisin.
Bilirsin artık bu kalpte yerinin dolduğunu,
Ellerimle sana derdiğim güllerin solduğunu.
Bir Elvedanın bile sana pahalı olduğunu...
Layığın olanlarla kalman,
Layığını bulman dileğiyle...
©körükörüne
K