Kendimi kaybettim, hükümsüzdür!
Ağır bir sefaletteyim,
Öldürmüyor da kestiğim bileklerimden sızan keder.
Ve gövdem; bir direniş barikatı gibi paramparça.
O gittiğinden beri
Kendimi kendimle konuşurken yakalıyorum hep,
Defalarca veda edip bir türlü uğurlayamadım içimden.
Bilirim, sevmekten vazgeçmek;
İçinden öldürmektir onu.
Toy değil yaşım ama
Otuz üçten sonra da ağlayabiliyormuş insan meğer,
Bunu; onu severken öğrendim.
Sızıyor dostlar, sızlatıyor bu keder
Sanmayın ki bir tek Eylül'de savrulur yapraklar.
Açılmıyorsa penceren gökyüzüne artık,
İnmiyorsa sokağın denize
Ve okuduğun hiçbir kitapta rastlamıyorsan ona
Tüm mevsimler hazan,
Aylardan hep Eylüldür...
©gündoğdu
G