İnsan özlemiyor yalnızken
Seni özlediğimde yalnız gel.
Kayboluyor ihtişamın bende
Seni özlüyorum yalnız ben.
Yaşatmak almaktan kolay canı
Yaşatma geçmişini karartanı
Taş atma sensizliğe alışanı
Naz etme varlığınla barışalım.
Topluyorum bütün umudu yerden
Seni unutmamak erdem
Çıkmıyorsun içine girdiğin eserden
Çıkma, duyulsun ezelden.
Hür yaşamak kolay değil
Hele ki dünyamda sen varken
Kaybolmak kolay değil
Sensizliğe kal derken.
Günümü gün etmedim, günümde sensin.
Yarınım hatta dünüm de
Bugüne sen desem yarına esersin
O yüzden 365 günüm de seninle.
Yaşatmak istiyorum seninle
İstersen tüm evreni düğümle
Yaşlanmak istiyorum seninle
İstersen gözlerimi mühürle
Kayboluyor ruhum bedenimden
Şuanda fazlasıyım ederimden
Kaybolma ruhum ne olur bedenimden
Sensizliğe ne derim ben?
Aşık insandan üstündür.
Yazar, çizer, insana küskündür.
İnsan evvelinde üzgündü.
Şayet yazıyorsa üzgündür.
Görmüyorsun nasıl bittiğimi
Kendime yettiğimi
Görme nasıl olsa bittiğimi
Zor kabullendim gittiğini.
Karanlıkta kalakaldım
Gözlerimden Aşka kan akardı
Aştım kendime bakakaldım
Kaçtım doluya yakalandım.
Sırılsıklam oldu her tarafım
İnanmayacaksın da bertarafım
Hatırlatır bütün insanlar seni bana
Dört gözle bekliyorum ben arafı
Ölümden korkmadığımı söylemiştim
Korksam da zaten ölüme gölgeleştim
Yoksun hayatım böyle geçti
Bir anlamı yok sanırım böyle gençliğin
Anlam yükle bütün varlığıma
Varlığını getir varlığıma
Umut doldur hayat sandığına
Hayat verme hayat sandığına.
Vazgeçmek insanın doğasında vardır.
Vazgeçme kendini bir el daha kaldır.
Vazgeçmem beni bir kez daha kandır
Az bekle yolum sensin tıkandım.
©ta-ha
ᵉ