Hüznün vagonlarında buluyorum kendimi,
Gözlerimin ise yaş günündeyim yine kaybettim yaşama sevincimi,
İyiyim diyorum ya hani,
Öylesineydi....
Keşke şu kadehlerin dili olsa da konuşabilseydi,
Dost edindim birtek gecenin sessizliğini.
Çok isterdim ben de seveyim kalbi güzel birisini,
Ama çekindim....İsteyemezdim onun da üzülüp bir gül tanesi gibi yüzünde ki tebessümün solup gitmesini,
Sevemedim hiçbir zaman ben dinlememek için ayrılığın nağmesini.
Diyorum ya seni seviyorum diyene emanet edersem ya daha çok kırılırsa kalbim nasıl onarılabilir ki.
Kabuk bağlayan yaramın sızısı dinmezdi.
Gülümseyişlerimin ardına gizledim hayatımın bu hazin hikâyesini,
Söyleyemediğim onca kelime buğulu gözlerimde birikiverdi,
Yudumlarcasına hayatın acı kahvesini.
Barış KAPKINER
©by_solist
B