Soldu odamın camındaki gülün yaprakları tıpkı yüzümdeki tebessüm gibi,
Camdan dışarıya baktığım an ise manzara andırıyordu bir ressamın hüzne dair eserini,
Kelimeler kifayetsiz kalırdı belki de anlatmak için şuan ki halimi.
Yaşama sevincini yitirmiş birisi olarak görmekteydim aynada hep kendimi,
Cam kırığı tanesinin defalarca batması gibiydi,
Hüzün kanatıyor bu kalbimi.
Uyuyamıyorum ki...
Can sıkıntısı boğuyor inan ki beni,
Tek dostum şu elimdeki sigara ve bir fincan sade kahveydi.
Çok isterdim iyiyim diyebilmeyi,
Ama olmadı....Hep hüznün vagonlarında buldum kendimi,
Haykırsam duyuramazdım birisine sesimi,
Bu yüzden hep sustum artık yorsa bile bu hayat beni.
©by_solist
B