Korkuyorum korkularımın esiri olmaktan
Bağırmak çağırmak istiyorum göklere
Son vemek yüreğimdeki bütün sıkıntılara
Veyahut yaşanmışlıkları bitirmek istiyorum
Acıdır bir çok insanın yaşanmışlıkları
Böğründe yanık izi yoktur hiçbirimizin
Lakin ruhani varlığımızda bir kül gibiyiz
Soğumaya yüz tutmuş tüten son dumanını
Göğe salmış kül gibi
Nerde o parlak şafaklar ay çiçeği bile
Sırtını güneşe dönmüş neden göz bebeklerimizde parlamıyor ışıklar
Peki ya o çocuk kaldırımda yüzü puslanmış
Çocuk neden ağlıyor
Gölgede yaşayan cesetler var
Tütünden sararmış parmaklar
Buğulu pencereler önünde solmuş papatyalar neden böyle ağır bir hüzün var
©ısızadam
I