Bazılarının hüznü çok derindir;
Adeta kanayan bir kalp yarası gibi;
Hep bir hüzün hep bir acı vardır.
Ruh bazen öyle bir yorulur ki,artık kanayan yarayı sarmaya kalmaz mecali.
Hüzün,geceyle beslenir;
Çünkü gecenin sessizliği,
Atılamayan çığlıkların suskunluğunu anlatmak ister gibiydi.
Belki de biz o çığlıkları duyalım diye,geceler hep bu kadar sessizdi.
©ruhumsiir
B