Gözlerimden süzülen yağmur damlalarıyla,
Düşerim yalnızlığın incecik tellerine.
Gecenin sessizliğinde kaybolur adımlarım,
Yankılanır içimde hüzün dolu ezgiler.
Yıldızlar titrer gökyüzünde,
Anılar çırpınır ruhumun derinliklerinde.
Bir zamanlar sevinçle doldurduğum yüreğim,
Şimdi gözyaşlarıyla sulanır, solgun ve kederli.
Rüzgarın meltemiyle savrulan yapraklar gibi,
Hayatın kırılganlığını hissederim bedenimde.
Sevgiye hasret, özleme mahkum,
Bir yabancı gibi dolaşırım geçmişin sokaklarında.
Gözlerimde yansıyan her anı,
Birer birer sararır hüzün bulutları.
Kalbimdeki boşluk, karanlığa gömülür,
Duygularımı sarmalar kederin kolları.
Umutlar soldu, umutsuzluk filizlendi içimde,
Sonsuz bir sessizlikle çevrili düşlerim.
Yalnızlıkla örülü bu kederli dünyada,
Kaybolmuşum, kendi gölgesinde.
Ama yine de umut ederim,
Belki bir gün güneş yeniden doğar.
Gözyaşlarımı silip, yüreğimdeki kederi,
Mutluluğun bahçesinde bir çiçek gibi açar.
©aliokka
A