Gözlerimden süzülen her damla yaş,
Birer hüzün mısraları yazar bu kağıda.
Sensiz geçen her saniye bir esaret,
Yüreğimdeki yangını söndürmek nafile çaba.
Bulutlar gökyüzünü kaplamış karanlığa,
Güneş ışığı kaybolmuş sanki ufukta.
Ruhumdaki fırtına dinmiyor bir türlü,
Hüzün çökmüş her yanına benliğimin.
Bir sessizlik var içimde derin ve soğuk,
Issız bir çöl gibi uzanıyor her yer.
Sensizlik vurgun vuruyor kalbime,
Her nefes bir ağırlık çöküyor üzerime.
Ne yapsam, nereye gitsem nafile,
Sen yoksun ya, her şey anlamsız geliyor.
Hüzün bulutları dağılmıyor bir türlü,
Gözyaşlarım dinmiyor, içim kanıyor.
Bir umut ışığı arıyor gözlerim karanlıkta,
Belki bir gün biter bu hasret, bu azap.
Dönecek belki bir gün yollarımız,
Ve o gün kurtulacağım bu hüzünlerden.
©hasanbey.
H