Mutluluğun üvey kardeşidir hüzün...
Şair sözüne başlar kalemine davranır
Sözcükleri birbir yazar harfler elinde oyuncak
Kelimeler ile cihanı anlatır yeniden tanimlar
Hüznü anlatmaya gelince,naçar kalir ancak
Tüm duygularin katili sinsi âmili hüzün......
Kimini sinirli kimini duygusal eder büsbütün
Dev bosluklara salar insani maskara misali
Kilitlenir bogazinda ozaman kar etmez sözün
Koyu pekmez kıvamında olur bazen tadı
İçin gecer tadindan gidecek yer bulamazsin
Koyacak yer bulamazsın yüreğindeki sızıyı
Öyle bir hiçlik olur icinde ki; dolduramazsın
©arsızmısra
A