Hüzün çöktü sevdalı gönlüme,
Bir feryat koptu yine içimden sessizce.
Neyleyim gönül, feryadım duyulmaz bu alemde,
Bülbülün kalbine batmış bir gül dikeni, kan damlar yüreğinden.
Aşkı yaşamamış ne bilsin bu derdi,
Yüreği yananın acısını kimse anlamaz ki.
İnce telinden gönlümün aşk şarkıları fısıldarım,
Sensiz geçen yılları sayarım tek tek, hüzünle bakarım.
Gözlerimde biriken yaşlarla bakarım gökyüzüne,
Yıldızlara, zamana akıp giden her şeye.
Sevda yarası derin, kanayan bir yara içimde,
Aşkla yanarım, sensizlikle yanarım her an her yerde.
Her gece feryat figan yankılanır gönlümde,
Aşkın acısıyla yandım, kavruldum ben bu ateşte.
Bülbülün diliyle anlatamam ben bu derdi,
Sevda denen bu çılgın rüzgarın esintisini.
Ama yine de sevdalıyım ben, yine de bekliyorum seni,
Gelirsin diye, güneş gibi doğarsın belki de bir gün içime.
Hüzün çökmüş olsa da tüm benliğime,
Aşkınla yeniden doğarım, seninle var olurum bir ömür boyu.
©hasanbey.
H