Bir hüzünlü bakıyordu gözlerim yine,
Sanki yüreğime dokunan o hüznü haykırmak istercesine,
Ama duyuramam ki sesimi birisine,
İçtiğim bu kaçıncı kadeh bilmiyordum inan ki,
Radyoda ise hep o aynı şarkı çalıyordu bana eşlik edercesine,
Herşey yalan olmuş bundan böyle,
Aşk...Evet aşk buruşturulup atılıyor artık tıpkı bir mendil gibi,
Bir bahanesi olur gidenin tabiki de,
Ben seni gerçekten sevmediğimi anladım,
Sen lâyıksın daha iyilerine derler ve giderler bakmadan hiç gözlerinin içine.
Şimdi diyeceksin bana,
Sen hiç sevmedin mi diye.
Uzaktan sevdim,
Seni seviyorum diyemedim,
Belki de beni istemezdi ya da kalbi aitti başka birisine.
Sonra dedim ya üzülürsem ben de,
Denk geldiğinde gözlerim gözlerine.
O zaman kaldıramam bunu ben kendimi bulurum o an meyhane köşelerinde,
Dedim ve gittim....
Benim hiç arkadaşım da yok biliyor musun...?
Geçenin sessizliğinde oturup şiir yazarım hep sıkılmadan bıkmadan orta şekerli bir fincan kahve ile.
Bazen denk geldiğimde,
Sen şiir yazıyorsun ya sevgilin de şanslıdır diyenlere ,
Bakıyorum öyle hafif bir tebessüm ile...
Diyemedim keşke ben de denk gelebilseydim şiir gibi birisine,
Sevmek güzeldir kalbin ile,
Uyanmadan ayrılığın ertesine.
Ama olmadı işte olmadı.
Ben de dedim olsun bee alıştım hayatın böylesine....
Barış KAPKINER
©by_solist
B