Geçmişin yükünü dayamış omuzlarına
Edasını, cilvesini ,albenisini çalmış yılları
Gözleri buğulu göz bebekleri hüzünlü bakmakta
Omuzları taşıyamaz olmuş acıları
Yaşamış onca yoksulluğu, zulmü, şiddeti
Bir gün yüzü görmemiş şu yalan dünyada
Ölü bir mahkum gibi uyumaktaymış içinde kalan umutları
Hiçbir beklentisi kalmamış tabiatında
Saramamış kimse yaralarını
Hüznüyle kalakalmış bir başına
Sarmış dört yanını hastalıkları
Ah gönül nasıl susarsın göz göre göre
Elinden tutup çekememiştim karanlığından
Hissettirmezdi kimseye hüzünlerini
Korktuğumu anlardı gözlerimden
Tebessümle gülümserdi hüzünlü gözleri
©e.m.y..
E