Hüzünlüyüm biliyor musun
hiçbir anlamı yok bazen yaşamın
ne de olsa emanetiz şu hayata
iliklerimize kadar hissediyoruz
gideceğimiz yeri seçiyoruz
yoldaki izler bizden gidiyor
düşünün, düşünün ki izleyenlerimiz olsun
Gittiğimiz yerde bekleyenimiz...
Çok hüzünlüyüm hem de
beklemekten ölesiye sıkılıyoruz
sabret diyoruz uzun uzun günler...
sabrediyoruz da çoğu zaman
bazen izlerimiz kayboluyor
arkamız boş, önümüz bom boş...
ne yapmalı, neyi görmeliyiz?
Anlıyorum böyle zamanlarda
hüznümüz en önemli şey belki de
üzüntümüzden doğuyoruz yeniden
izlerimize bakarak ileriyi görüyoruz
biliyoruz arkamızı dayadığımız duvarı gideceğimiz yere doğru ilk adımı atıyoruz
gerisi anlatılmaz, ancak yaşanır...
yaşıyoruz her bir anını.
M.B.
S