Hüzünün pençeleri iz bırakır, ileri de hatıra koyarsın adını,
Anahtarı mutluluksa, kilitlemiştir bir yalnızlık kapını,
Dün ve bugünün gözyaşları yine yağmurla raks ederek geçer,
Yastık altı biriken masallarla avutursun gelecek yarını.
Mevsimler artık fırtına bekler, gül dikenine kalır hasret,
Sessizler satıra yalnızlık ekler, ve ardından binbir kasvet.
Zaten olacakların hepsi gözümün önünde yıllarım gibi.
Artık diyemem de kendime biraz dayan ve sabret.
Sence değer taşıyor mu artık, bir hevesle gönderilen her dilekçe?
Yazdığımız şeyler karanlıktan aydınlığa ne zaman çıkacak?
Her geçen gün daha da sıkılaşıyor bileklerde ki kelepçe.
Hayal biriktirme, çünkü hayat onu da tabu gibi yıkacak.
©ggurkan
G