Yerde hayat bulurken balçığın bağrında,
İnsanlık doğdu işte, Rabb'in nuruyla.
Âdem'e can verildi, melekler secdede,
Fakat İblis'te kibir, ateşle yüceydikçe.
Hakk Teâlâ buyurdu, "Halk edeceğim bir varlık,
Yer mülkünü ona verip, halife kılacağım."
Melekler dedi: "Kan döken, fesat çıkaran mı?"
Rabb'imiz buyurdu: "Siz bilmezsiniz, ben bilirim."
Âdemoğulları geldi, fesat da vardı elbet,
Fakat peygamberler, salihler ve âlimler.
Onlar ki yüreklerde, Allah'ın nuruyle,
Toprak içinde parlayan, hakikatin tecellisiyle.
İblis baktı balçıktan, gördü küçüklüğünü,
Ateşten geldiği için, yüce saydı kendini.
"O balçık, ben ateş, üstünüm ondan," dedi,
Ama bilmedi ki, ruhla yücelmiş Âdem'i.
Rasül-u Ekrem, hakikati açıklarken,
İman edenler çoktu, sözünde haklıydı.
Yahudi âlimler bile, tasdik etti gerçeği,
Ebû Cehl kudurmuşça, inkârda bir sersefil.
Balçıkla yaratılan Âdem, ruhla yüceldi,
İblis'in kibri ise, onu ateşte çürüttü.
İnsanlık öğrenecek, tevazu ile yükselmeyi,
Her secdeyle, Rabb'ine sadakatle yaklaşmayı.
Küçük görünen balçıkta, büyük sırlar saklıydı,
Âdem oldu kıble, melekler secdeye vardı.
İblis ise anlamadı, kibriyle yanıldı,
İnsanlık ise imanla, hakikate uzandı.
Bütün varlık âlemi, Âdem'de toplandı,
Toprağın içinde saklı, ilahi sır anladı.
Her zerresi ibretle, Rabbin nuruna daldı,
İblis ise kıskançlıkla, ateşinde kaldı.
⭐İblis'in isyanı ve Âdem'in yüceliği,⭐
Topraktan gelen ruhla, göklerde yankılanır.
Her insan bilsin ki, secdeyle yücelik,
Kibrin ateşinden uzak, tevazu ile varılır.
©hasanbey.
H