Görüyor musun,nasıl da gülüyor dünyam?
Farkında mısın,nasıl da koşuyorum?
Yok dediğim anda varolan bir çift samimiyet,
Yalnızlığımı nasıl da aydılatıyor öyle.
Nasıl karanlıkta kalmışım, nasıl da korkuyormuş güvenim.
Mükemmele gerek yokmuş,
sevgiyle bakan güneşe hastermişim.
Güneşim benim.
Hiç sönme olur mu?
Işık olmazsa insan nasıl bulur yönünü,
Nasıl cürret edip de yürür o kayboluşta.
Merhemsin sen,
tam da karanlık geceye.
Işıksın sen,
tam da yalnızlığa.
Umutsun sen,
tam da yarına.
Gülücüksün sen,
tam da çocukluğa.
Neden kanadın yok acaba?
©doğu_olmak
D