İçimde bir İstanbul var.
Kalın hisarların ruh hastası sertliği.
Gökyüzüne özenti bir mavilikle akan boğaz.
Bir de yörük rüzgarın garip zılgıtı.
Sonbaharı içmiş bir İstanbul portresi var içimde.
İçimde bir adam var.
Ağlamaklı saçlarıyla tutar dileklerini.
Susamışsa, kırık kalem mürekkepleriyle dindirir susuzluğunu.
Hergün teneşirlerden kalkar cenazesi sahile.
Hergün bir ışık yakar dokunduğu sabaha.
Mülkiyetsiz kalabalığa sahip bir adam var içimde.
İçimde bir tepe var.
Kabrini bulamamış bir ölü gibi yalnız.
Dönüşü olmayan kibirli yokuşlara sahip.
Ayaklarını geçirerek yerin içine
yükselerek bir buse kondurur bulutlara.
Bazen bir çığ kaydırır bazen de bir sis kaldırır eteklerinden göklerine.
Patavatsız yağmurların davetsiz gelişine ve beyefendi iklimin tacizine rağmen
gövdesini toprağa yaslayan bir tepe var içimde.
Bir kış var içimde.
Adı bana benzer...
©sedat33
S