"İçimde kalan..."
Şöyle bi hatırladım geçmişi
Bi yokladım geride kalan küçüklüğümü , içimde kalan çocukluğumu. Kimseyle paylaşmadan içimde hatırladım
Tek damla göz yaşımı gözlerimden akarken yanaklarıma kimse görmesin diye içimde ağladım. daha küçüktüm tutamazdım göz yaşlarımı söz geçiremezdim gözlerime dur diyemezdim sel olup akan göz yaşlarıma durun kimse görmesin diyemezdim. söz dinlemezdi aciz,yorgun bu laf anlamaz bedenim. Daha küçüktüm ama ben küçükken büyümüştüm çünkü büyümeyi, her gün yeniden güçlenmeyi, durmadan akan, beni dinlemeyen göz yaşlarım öğretmişti.her defasında beni yenmişlerdi göz yaşlarım herşeye rağmen ayakta durmayı öğretmişti kimsesizde yaşanılabilecek, derdini paylaşmadan da, derman bulabilecek , hatta annesiz,babasız,abisiz,ablasız...
Mücadele edilebilecek bir dünya olduğunu öğretmişti.
Ve bu aciz, yorgun, laf anlamaz beden
Hergün yeniden güçlenmişti.
©tamer.m
T