İhanet içindeyim günlerdir
derman bulamaz oldum soluk almaya
gerçekler acıtmaya, ben kahrolmaya başladım
pervasızca dolaşan hayaller ardından,
her tarafıma prangalar vurulmuş gibi
huzur istasyonunda, olmayan treni beklerim
raylar bir hayli paslanmış, çürümeye yüz tutmuş
her yanım ağrıyor, boğazım düğüm
kırılmadık kelimem, ezilmedik cümlem kalmadı
sessizlikle olan savaşıma galip gelememek, yordu
fırtına gibi inliyor gözlerimde yalnızlık
ince bir uğultu duyuluyor, "bitkinim"
sayfamdan kopardığım yapraklar,
dağlıyor kalbimin derinlerinde ki çocuğu
hevesi kursağında kalmış,
gözünde ki nehirler kurumuş ağlamaktan
ne bu keder çocuk, ne bu keder
erteleme artık kendini yarınlara
umut, istek, heves kalmamış dilinde
yorgunsun çocuk, ölüyorsun,
Hiç kimsenin umrunda degilsin
perdelenmiş sana karşı ruhlar
ölüyorsun çocuk, ölüyorsun
©çareszşair
Ç