İnsan ölünce kıymete biner.
Ölmeden önce görmez değer.
İnsandır düşer ve şaşar,
Kaderi neyse bilki onu yaşar.
Bende bir ananın evladıyım.
Ve bende bir anayım.
Vardır benim de evlatlarım,
Evlat, evlat diye feryad'ı figân'ım.
Yıllar oldu daha beni görmedin,
Hiçmi sevmedin beni anneciğim.
Değilmiydim senin biriciğin,
Nasıl dayanıyor buna yüreğin...
Hasta düşsem yine mi gelmezsin?
Yine mi beni görmek istemezsin?
Bir yudum suda mı vermezsin?
Ölsemde sen beni yine sevmez misin?
Hatam vardır anam beni bağışla.
Ben bunları haketmedim aslında.
Gidiyoruz işte artık yolun sonuna.
Gelme dedin gelmedim bir daha yanına..
Ben sana anne demeyi özledim..!
Zaten Baba'ya hasrettim..
Biliyorsun Baba diyemedim.
Şimdi anneye hasretim..
Gardaşlarım düşman oldu bana.
Kaderim yokmuş gardaştan yana.
Nedir bu öfke, bu kin, bu nefret,
Ne çıkar ki affetseniz,büyüklükten başka....
©hasretkuşu
H