uykusunu alamamış çocuk var içimde,
yenik düşmüş yine gecenin sessizliğine.
eskiden hep uyurmuş ninesinin dizine,
özlemi ağır, ninni söyleyen ninesine.
gece uykusunu unutuvermiş zamanla,
gözü kapanmazmış,varmayınca aydınlığa.
her sabah günaydın dermiş,hatır soranlara
oysa gün, hiç aymazmış içimdeki çocuğa.
ayrılık zor gelse de, hep takdir-i ilahi,
sona rağmen, içinde yaşatmak en güzeli.
uykusunu alamamış ufak çocuk gibi,
yanlış sayıyorum galiba on dörtlüleri.
İBRAHİM ÖZDURMUŞ
©şairane1i
Ş