Dünyanın çirkin yüzüne karşın hep bir umut vardı içimde
Sen geldin paramparça bırakıp gittin ölüyorum sayende
Aşka küstüm her günüm yorgun argın bakıyor yüzüme
Adım attığım her sokakta nefretini arkamda bırakıyorum
Sen vicdansız bir kalp bıraktın geriye tebrik ediyorum
Ben her seferinde terk ettiğim sokaklara geri dönüyorum
Herkes beni yaralı sanıyor fakat ben yavaş yavaş ölüyorum
Benden çaldığın mutluluğun en ufak parçasını bile özlüyorum
Yalnızlığı anlatan altyazılı bir film oynardı hep içimde
Başrolde sen vardın bütün repliklerini batırmıştın yüreğime
Hiçbir şey olmamış gibi davranmamı istiyorsun sen hala
Oysa ben nefretini öğrendiğim gün gözümü yumdum dünyaya
Daha dün mıh gibi çivilenmişti dünyama resmin
Ne de çabuk hafızamdan silinmeye başladı ismin
Bana ne kadar değer verdiğini şimdi anlıyorum
Değer verseydin çabuk unutulmazdı biliyorum
Yakılan her sigara külünde umutlarım dökülüyor yerlere
Ben olduğum yerde duruyorum da günler geçiyor sessizce
Bir gökkuşağını siyaha boyadın siyahlar karıştı gündüzlere
Sen kalbimde oluşan çatlakların yegane sebebi oldun
Beni sevmediğini söylesen bile hala yarama dokunuyorsun
Sen hissetmesen bile bana dokunman bile canımı yakıyordu
Seni gören yaralarım bile seni görünce korkudan kanıyordu
Seni gören gözyaşlarım kendini tutamıyor intihar ediyordu
Bana gülen gözlerle baksan bile inanmam artık yalanlarına
Kanlı gözyaşlarımla yıkamaya başlıyorum yarınlarımı da
Ben hep boş ümitler peşinde harcamışım yıllarımı da
Ben artık görmek istemiyorum seni kanayan yaramın yanında
©hengame
H