Bazen bir nehir gibi akıyorum,
Pervasızca, darmadağın çırpınıp.
Bazen masmavi bulut kümesi oluyorum,
Seni seyrediyorum, gökyüzüne bağdaş kurup.
Bazen bir ağaç olup kapında,
Kuşlarla bir olup seni konuşuyoruz.
Hiç bir neden olmasada,
İçimden geldiği gibi,
Seni düşünüyorum...
Kucak açıyorum gökyüzüne,
Bir nefes sen daha çekerken ciğerlerime.
Dudaklarıma yapışan şiir oluyorsun,
Satır aralarını süsleyen,
Dilimden düşmeyen adın.
Baş tacım...
Sen yüreğimin mahçupluğunda,
Özlemlerini çarptırırken damarlarımda.
Memleket kokusu sinmiş rüzgârlarıma,
Ocakta tüten ateş gibi,
Yeni pişen ekmek kokusu gibi geliyor kokun,
Bir türlü tadına doyamadığım...
Şimdi içimdeki gökyüzünü kucaklayıp,
Mevsimleri bozguna uğratıp,
Özgürlüğünü önüne katıp,
İçimden geldiğin gibi,
Hadi uzaklarından sıyrılda gel...
©külkeçisi
K