İçimdeki öfke,
Sessiz bir yangın gibi,
Kül rengine boyar tüm duyguları,
Saklanmış bir fırtına, gözlerimde durur.
Sözlerimde patlamayan bir isyan var,
Sanki derinlere gömülmüş, zincire vurulmuş,
Her an kopacak bir bağ,
Her an dolup taşacak bir bardak gibi.
Zaman geçer, öfke dinmez,
Belki de sadece içten içe büyür,
Bir lav gibi kalbimde akarken,
Beni kendime tutsak eder, suskun bir savaşçıya.
Ama her öfke, bir gün çözülür,
Bir su damlası gibi erir yavaşça,
Belki de affetmekle,
Belki de unutmakla, serbest bırakır yüreği.
©alifrat34.
A