İnce bir çizgi üzerinde kuruludur dünya!
Düşe kalka öğretir yürümeyi,
Çocukken büyümeyi isteriz,
Büyüdükçe sorumluluk altında olmayan tek derdi oyun olan çocukluğumuzu özleriz!
Gözlerden ağlamayı unuttuk
İçimizdeki çocuğu tüm feryat figanlara rağmen sessizce uyuttuk.
içimizden ağlaya, ağlaya,
Gözlerimizin çeşmesinide kuruttuk!
Ölümmüş, kalımmış, yaşammış, mücadeleymiş, o yaşta o düşünceler icât edilmemiş bile! mutlu olduğumuz tekşey sadece oyunmuş!
Acıyı düşünce sızlayan, kanayan,
diz kapaklarımızdan bilmişiz.
Büyüdüğümüzde ise olacaklardan habersiz öylece büyümek istemişiz!
Yetişkin yaşımıź kaç olursa olsun,
Bir yanımız hep çocuklaşmıştır,
Kimi zaman sevinç, kimi zaman hüzünle,! bu defa sadece düşüp diz acıtmalar yakmamış canımızı,
acıyı yürekten hisseder hale gelmişiz!
Bu sebebledirki gözümüzden yaş yerine içimizden
kan ağlarız...
✍Şahin eroğlu
Ş