Bir iç geçirmiş şiir bil beni.
Okurken
dudağın titresin diye değil,
duraksasın diye yazıldım.
Gözlerin her harfte dursun,
ama alışmasın.
Her satır acısın içinde,
her kelime tuz olsun;
yaraya değsin
ama merhem olmasın.
İçli bir adam sanma beni.
Kalemimdeyim sadece.
Tükenen her şey
bir zamanlar kafiyemizdi.
Oku.
Anla.
Zor gelsin.
Uyaksız kederimin mürekkebiyim ben;
hisli cümlelerimin ortasında
bu hissizliğin sebebi.
Asıl sessizliğimin yazarı sensin.
Bir çığlık gibi değil;
daha kötüsü:
bende
öylesine bir yokluksun.
Mazide zaman bizimdi.
Gözlerim gerçeği görmekte yoksundu,
sana bakan kalbimdi.
Gülüşlerimin kaynağını anla:
neşeli her saniyemin nedeni sendin.
Payidar huzurumun ressamıyken
şimdi
çerçevede asılı
soğuk bir karanlıksın.
Bu şiirle
içimden
Bir parça daha eksildin
Bu şiirle
Senin için
bir nefes daha tükendim
© sozcivril
S