Yavaş yavaş kararıyor gökyüzü,
Semayı kapkara bulutlar kaplıyor.
Siyem siyem yağıyor yağmur,
Yalnızca evlerin çatılarına mı?
Kuytu köşelere mi?
Yoksa hiç uğranmayan harabe sokaklara mı?
Havanın gözü yaşlı,
Bir çağlayan misali yeryüzü.
"Islanmışın yağmurdan korkusu olmaz"
Diye ne de güzel demişler.
Evrendeki kara delikler gibi,
Huzursuzluk istila ediyor insanın içini.
Sıkılıyorsun, soğuyorsun
Herkesten ve her şeyden.
Terk etmek istiyorsun,
Milyonlarca simanın sığıp da,
Senin bir küçük odaya bile,
Yalnız halde sığamadığın koskoca evreni.
Belki...
Hiç vazgeçmediğin "belki"ler,
Umut ışığın oluyor artık senin.
Bir ümit eşsiz evrenin içindeki,
Yalnızca kara delikleri değil de,
Elbet bir gün yıIdızIarı da görebileceğini,
Düşünmek istiyor artık insan.
©footballer
F