Nisan 2017
Güneş tan vaktinde ağarırken narince,
İçimi bir serinlik kaplıyordu.
Umut dolu bir mavi hakimdi gökyüzünde,
Kuşlar, gitmek istediğim yere özgürce uçuyordu.
Saçlarıma dokunan rüzgarın naif elleri,
Değdiği her yeri adeta büyülüyordu.
Ruhumun ilerleyen ağır adım sesleri,
Yüreğimi içten içe eritiyordu.
Yumuşak tenli bir tabiat vardı,
İçim pamuk gibiydi mayıs ayında.
Sert dalgalar denizi sarardı,
Derin bir özlemle yalnızlık poyrazında.
Bir gül kokusu geliyordu burnuma,
Kim bilir hangi dünyalardan buraya esen.
Çocuk gibi masum bakıyordum hayata,
İnsanlar uğruyordu durağıma, umut yolundan geçen.
Evrenin acımasız töhmeti altında,
Ruhum paramparçaydı şimdi.
Çaresizliğin dibine vurmuştum en başında,
Zihnimin sokakları çıkılmaz bir labirentti.
U