Mapus damlari soğuk hemde cok soğuk
İdam sehpasına giderken
Geridekileri düşünür insan
Ne yaşadığın anıları unutabilirsin
Neden ızdırap kıldığını insanları
Hayatın o zman müşterek olduğunu anlarsın
Demir parmaklıklar kiliti açılır
Sen yürürken
Imam ve cezaevi müdürü gülümseyerek giderler önünden
Çünkü bir kabadayının öyküsü sona ediyordur
Kollarında iki gardiyanın elleri
Kilit vurulmuş bileğine
Yükün ağır kabadayı
Son yolculuğa gidiyorsun demektir
Ne dostların seni kurtarır
Nede idam sehpasindaki urgan
Son dileğini sormadan vururlar tekmeyi sandalyeye
Sadece bir boş kağıtta
İdam fermani yazar senin adının yanına
bu dünyada yapmak istediğin hiç birşey kalmaz
Çünkü sen artık azrailin huzurundasın
Hoşçakal kabadayı
R