Kırgınlıklarım kalemime doluyor
Bütün hıncımı acımasızca tek suçu beyaz olan kağıttan alıyorum
Biz insanlar hep kara lekemizi böyle temizleriz çünkü
Bütün kötülüklerin bittiği ruhun arındığı.... Kalbin hıçkırıklarını boğduğu bir sığınak inşaa ederiz kağıtların satırlarının kenarına
Öfkemiz yerken beynimizi bir yandan da içimizde ki çocuğu susturmaya çalışırız
Onca hengame arasında unutulacak sevgisiz büyüyecekti yıllarca
Zaman acımadı bize üstümüze basa basa geçti tepemizden
Yalnız kaldım düşüne düşüne delirdim bir zaman
Hangi haksızlık için öldürdüm onu diye suçlarken kendimi
Asıl idam sahnesinde gururumu astım çok kez
İçim acıya acıya yaptım bu haksızlığı ruhuma
O ise haksız bir davanın kazananı olarak ilan etmişti yitirdiği saygısını
Bir kaç ay önce tam karşımda kendimi gördüğüm beni anladığını sandığım biri vardı
Aynı dili paylaşıp aynı şiiri paylaşan aynı duygularda kaybolan hisselerimiz vardı
Tâbi o hislerini başka bir dünyada buluncaya kadar herşey değişti
Yanı başımda duran boş sandalye
Masada duran sahipsiz soğuk çay
Gözlerimdeki buğu...
Kalbimdeki yorgunluk
Herşey bir sözle değişti
En sonunda anlamsız bir yalnızlığa teslim oldum o hayatına devam ederken
Bütün hıncımı da suçu beyaz olan masum bir kağıtı kirleterek çıkardım
Tüm bunlara değdimi o bıraktığım leke bilmiyorum
Tek bildiğim içimdeki çocuğun katili olduğum.....
©fearlesss
F