Bir aşk hikâyesinin sessiz kahramanlarıydık senle
yan yana dair gelemeyen aşkın içinde kaybolan ve sevgiyi anlatmaya korkan dillerin susun da kaldık
Sen karadenizin kızıl mavi suyunda gülüşlerinle hep çocuk kaldın bir masal yazdın ve kendini de o masalın içine koydun Hüzünlü kahraman rolü de bana kaldı Koca bir boşluktan oluşan sığınağımda sadece seni saklamamı istedin. İki sevdalının aşk etmediğini göre göreHayatın tam ucunda kendimi boşluğa bırakacağım derken kement atıp beni kendine çektin Ölüm düşlerinden kaldırdın Konuşmanın tehlikeli susmanın günah olduğu senli düşüncelerden uyandırdın
Silik sokak lambalarının altında umudumu sana gömüyorum. Benlik savaşının ortasında bir sen kokusu bir yalnızlık ve birde ben Hayatı yakalamaya çalışıyorum
Ne sabahı görmek istiyorum artık nede gün ışığına görünmeyi. Güneşin bütün ışıklarını sana bırakıyorum. Yalnızlığın ıslak yorganına bürünüp geceyi üstüme örtüyorum. Sokaklardaki esrarlı uykuların düşlerine saklanıyorum
Yüreğimi yüreğine yaslayıp her hecede beni aşka çağıran nefesine sarılıyorum. Buruşuk kelimelerde aşkı anlatanlara inat
‘’İki gecem var ikisi de uykusuz Ya sensizim uyuyamam ya sen varsın uykum kaçmış.....
©masallldmr
D