Yokluğunda bile çelme taktı hatıralar ayak uçlarıma.
Sesin yankılandı her evin bahçesinden,
Delirircesine kapattım kulaklarımı dinlemedim.
Biliyordum çünkü sesini duysam o halde bile sana gelecektim...
Sağırdım, dilsizdim, kördüm, ama yoluna binlerce kez öldüm,
Şunu bilki sen ışıkları kapattığında bende söndüm.
İsminin geçtiği her kitabı dün akşam çöpe döktüm.
O kadar delirdim ki hiç birşeyi görmedi gözüm!
Sana edecek ne ahım var nede sözüm,
Unutmak istemezdim bende belki ama kalmadı hiç bir çözüm.
Allah'a emanetsin artık, benden yana iki gözüm...
©secilcetin
S