Kendimle verdiğim bir yaşam savaşı vardı.
Sonra sen geldin gönlüme barışı getirdin.
Gözlerimden kalbime sevgi tohumları ektin.
Bir fidan misali beni kalbine diktin.
Günlerin saatlerin anlamları değişti.
İki kalbin savaşı barışla neticelendi.
Sen ve ben biz olmuşken,
Geceler, gündüzler birbiri ardına aşkımızı izledi.
Şimdi sen yoksun esir aldığın kalbim ağrıyor.
Gülmekten yaşaran gözlerim bu kez ağlamaktan kanlanıyor.
Eksik yanım tamamlandı hissine kapılmışken,
İnsan insanı bu savaşta yine yarım bırakıyor.
©ikrar
I