Bir sır dendi tut adem
Bir kuyuya söylendi
Ne bilirdi muhterem
Sır kendini tüketti
Ne ağırdı bilinmez
Omuzları çökmüştü
Yol bu ölmez tükenmez
Yoldan kökler sökmüştü
Saçlar beyaz giyindi
Matemdeydi o gözler
Titrer oldu elleri
Belki düğündü mahşer
Sır ne idi demedi
Sustu adem her zaman
İki kefen bir mezar
Girdi beklermiş mekan
©ibrahimlek
S