İçimdeki hisler sessizliğe bürünmüş
Bir espiri gibi hayat saatler sonra gülünmüş
Papatya uğruna güller üstünde yürünmüş
Aslında zaman geride bıraktıklarını öldürürmüş
Hüzün bırakmamış iki yakamı
Zorlansakta yaşıyormuş gibi bakalım
Geçmişi her saniyesine kadar yakalım
Söylesene hayat hangi derdi kafamıza takalım
Oldukça sakarım , hep kendime zararım
İçindeyken onlarca yanlış kararın
Aslında hiç olmadı ki şimdiye kadar yararım
Hergün yaklaşıyoruz ölüme bence var kârım
İhtiyacım yok sahte hayatın sürekliliğine
Tonlarca yük arkadaşcasına kürek kemiğimde
Çıldırıyorum sanki insanlara küfretmediğimde
Belki de kaynaklanıyordur sorunlarımın sebebi şükretmediğimden
Özür dilerim yapmadığım hatalar yüzünden
Gelir misin vazgeçersem özümden
Yön verirsin beynime her sözünle
Ama bilmelisin ki güneş asla vazgeçmez gökyüzünden
©barisygiz
B