Bu akşam üstüme çöken yorgunluk,
Bu hayattan başka hayat var diyor.
Bir derya, okyanus gibi, vurgunluk,
İnsan olmanda bir murat var diyor.
Köşeme çekildim, kalemi aldım.
Kalemden mürekkep deryaya daldım.
Amansız düşlerin içinde kaldım,
Hepsi de "nefsini yırtıp at!" diyor.
Uykusuz geceler, günler geçirdim.
Harika bugünler, dünler geçirdim.
Sayısız caddeler, yönler geçirdim,
Her biri nefsime "beni tat!.." diyor.
Kişinin nasibi niyete göre,
Fiyat da, bedel de kıymete göre,
Mahşerde diriliş sîrete göre,
Gâfil, mâsivâya "vay, sanat!.." diyor...
Doğru der, doğru der amma yanılmış.
Mânâ-yı harfîler, isim sanılmış.
Bambaşka yollara kolay kanılmış,
Oysa hep müşkülât ve tezat diyor...
Oysa bak, kâinat O'na kul olmuş.
Mahlûkat, sanatla yanıp kül olmuş.
Dikenler değişip birer gül olmuş,
"Gâfil sen sus; Kur'ân, sen anlat!.." diyor...
©lahuting
V