Evrenin bağrından kopup
Toprağın yüzüne örtüldü insan
Titrek nefesiyle yudumladı heceleri
Elleri ızdırapla koşuyordu harflere
Sesini perdeledi, kimsenin nefsine dokunmasın diye
Yırtıldı ihtişamlı karanlık
Yer gök suspus oldu.
İkra yükseldi nefeslerden birden.
Sessizliği sağır edercesine
Yerden sıyrılan insanlık, göğün katmanlarını seyre daldı.
Yıldızları ezberledi kâinat, yudum yudum.
M.ARIDAŞ
M