Ben acıyı ilk beş yaşımda tattım,
ilk beş yaşımda ağladım,
o an başladı acılarım,
o an başladı sol yanımdaki acı,
ilk baş anlam veremesem de,
sonra yavaş yavaş anladım,
anladım,sol yanımın acıdığını,
her canım yandığında ağladım,
ağladım çünkü daha alışmamıştım,
hergün "geçer birgün" diyordum,
ama şimdi anladım ki geçmiyormuş,
bana bu hayatı canımı yaka yaka öğrettiler,
annem bana hep derdi ki:
"düştüğünde kimse yardım etmicek sana,
ağladığında kimse silmicek gözyaşını,
sen düştüğünde kalkmasını da,
ağladığında gözyaşını silmesini de biliceksin"
©zeynep.axw
Z