O ki gönlümün ta kendisi.
Yıllardır özlemini çektiğim,
Gülüşüne yüreğimin yandığı,
Dinlediğim şarkılarda bulduğum,
Yürüdüğüm yollarda bakındığım.
Geceleri rüyamda, ellerimi açtığımda duâmda.
Aklımda, fikrimde, düşümde.
Aldığım her nefeste.
Dünümde, bugünümde.
Yazdığım şiirimde, söylediğim sözümde.
Umudumda, umurumda, ruhumda...
O ki beni ben yapıp tamamlayan,
Yaşamıma sevinç katan,
Sesinde huzur bulduğum,
Resmine bakıp titrediğim,
Şükrümün sebebi,
SEVDİĞİM...
Nasıl vazgeçerim.
Ona nasıl git derim.
Olmaz dersem ben olur muyum sanki.
Nasıl tutunurum.
Hayallerimi, umutlarımı nasıl hiçe sayarım.
Hangi gözyaşı temizler içimi.
Hangi akıl unutur yaşadığımı, yaşamak istediğimi.
Bize nasıl yaparım bunu.
Söner mi sanırsınız yangınım.
Biter mi sanki bitti dediğimde.
Kolay mı toprak atmak aşkıma.
Nasıl yeşerttim bilemezsiniz.
Sevdam ne bir küldür.
Ne de durgun bir deniz.
Her suskunluğu söz yok mu sanırsınız.
Anlamak için bir ben mi olmak lazım.
Çığlıklarımı hiç mi duymazsınız.
O ki küçüklüğüm, geçmişim.
İlk duygum, ilk hatıram.
O benim ilk aşkım...
©
M