Âdem’in çıkışı, İblis’in lanetiyle başladı,
Mel’ûn olup rahmetten ümidi kesti.
Hakk Teâlâ döndürdü adını, suretini,
Cennetten azledildi, yer mülkü Âdem’e verildi.
Cennetin kapıları İblis’e kapandı,
Her yerini gezdi, fakat içeri giremedi.
Rıdvân, izin vermezdi ona asla,
Yılan ise dostluk ederdi hâlâ.
Yılan o zamanlar güzeldi, dört ayağı vardı,
İblis’in dostluğunu korudu, her an yanında.
İblis ona dedi, “Bana yol ver Cennete gireyim,
Âdem’in yanına varıp onu aldatarak yolumu çizeyim.”
Yılan açtı ağzını, İblis içine girdi,
Hiç kimse fark etmedi, cennete böyle sızdı.
Âdem ile Havva’nın yanına geldi,
Onlara yalanlarla, vesveselerle yaklaştı.
“Sizi düşünüyorum,” dedi İblis, “Cennetten çıkarılacaksınız,
O men edildiğiniz ağaç, ebedilik ağacıdır.
Kim ondan yerse, burada sonsuza kadar kalır.”
Havva aldanıp yedi, Âdem’i de kandırdı.
Âdem Allah’ın emrini unuttu, İblis’in sözüne uydu,
Ağaçtan yediği an, elbiseleri düştü.
Avret yerleri açıldı, birbirinden utandılar,
İncir yapraklarına sarılarak örtündüler.
Hakk Teâlâ İblis’e lanet etti, yılanın da suretini değiştirdi,
Ayaklarını kesti, karnı üzerinde yürüttü.
Yılanın yiyeceği toprak oldu, İblis de yere indirildi,
Âdem ve Havva dünyaya gönderildi, cennetten sürüldü.
Yeryüzünde her biri bir tarafa düştü,
Âdem Serendip’te, Havva Cidde’de buldu kendini.
İblis Übülle’de, yılan ise İsfahan’da,
Düşmanlıklar başladı, bu düşüşle anıldı ilk günah.
©hasanbey.
H