On üç yaşında başladı hayat benim için,
Buna en büyük sebepti imkânsızlık,
Daha çocuk yaşta öğrendim,
Ne zor bulunuyormuş insanlık!
Mezopotamya'nın bağrında tezek kokardık,
Yırtık pırtık pantolonlar ve çarıklarla,
Yeni hayat umuduyla gelinen bu gurbette,
Anladım ki; Taşın toprağın altın değil,
Altın kalpli insanların taş olduğunu!
Velhasıl kelam cebimiz delik,
Dikmeye imkân yok,
İmkân olsa bile insanlarda insanlık yok!
©ikrar
I