Rüzgar vurur, yaprak düşer ince yerinden,
Dalım çıplak kalır, gövdem kırık kökünden.
Ağlayanların ahı tutacak zalimleri elbet,
O güne inat yeşereceğim hep, hep yeniden.
Toprak küsse, tutunacağım kayayı elimle,
Su yerine içsem de kanımı, alışırım zehire.
Ağlayanın ahı vuracak, zalimi, birgün elbet,
O güne inat susamayacağım hiç, hiç belkide.
Çatlasada dudağım, susuzluktan,
Kurusada kanım, kuraklıktan.
Çıksada canım, bu haksızlıktan,
İNADINA SUSAMADAN YEŞERECEĞİM.
©yılmazönür
Y