Karanlık Dünya, şehri kara adam.
Ufak bir öykü bu, sık evlerle dolu sokaklardan.
Köşe başı aşıklarından.
Gülüp geçtim, senden başkasını umursamadım.
İnan!
Karanlık orman, ruhu kara adam.
Ufak bir gezinti bu, derinliklerde son bulan.
Gözün gözü görmediği o dar patikadan.
İlerlerken bir nebze korku yoktu içimde.
İnan!
Karanlık oda, siyah mürekkepli adam.
Ufak bir kesit bu, sana olan aşkımı kaleme alan.
Ahenkli kafiyelerin, güzel dörtlüklerin ardından.
Sesimde en ufak bir titreme yoktu.
İnan!
Karanlık aşk ve kalbi karanlık adam.
Büyük bir yaşam bu, seni bana anlatan.
Tenini tenime karıştıran, kavuşturan.
Sadık kaldım, şüphe duymadım aşkından.
İnan!
İnan, çünkü ölümün soğuk rüzgarı esiyor.
Nefesimi kesiyor!
©valakad
A