Yüreğim can çekişiyor adeta,
Gelecek en ufak bir darbeye dayanamaz bu defa,
Bi yandan da alıştı tabi yara almaya,
İnanmaz oldu artık mutlu sonlara.
Biliyorum yüreğim çok sert düştük yığıldık yere ,
Ellerimiz yara bere içinde,
Çamur içinde kaldı ayaklarımız ,
Çok derin bir bataklığa saplandık .
Çok bağardık ,haykırdık gidenlerin arkasından ,
Ama duymadılar işte yada duymak istemediler .
O kadar bekledik ki çıkmak için ordan
Ama bir el uzatan olmadı onca zaman.
Aç susuz kaldık aylarca sevgiye,
İçimizi ısıtacak samimi bir gülüşe ,
Umutla bakan bir çift göze ,
Hasret kaldık yüreğim.
Onca geçen kimsesiz geceden sonra uzanan eller çıktı şimdi karşımıza,
Ellerinden geleni yapıyorlar ama
o kadar çok saplanmışızki o bataklığa
Çok zor oluyor kurtulmak.
Buz tutmuş bedenim onca zamandan sonra,
Ama çıkmayı başaracaz yüreğim,
Çünkü inanmalıyız buna
Dayanmalıyız ,
Yoksa yavaş yavaş can verecegiz o çukurda
Gözlerimizi yummak üzereyiz bu hayata
Bu yüzden yüreğim,
İnanmalıyız...!
©güzmasalı
G