Geçmiyor bu acı
Her sabah aynı sancıyla uyanmaktan yoruldum
Zamanla bir yabancının umursamazlığı düştü payıma
O kadar tanınmamışlığım vardı yüzünde
Gözlerinin içine bakıp yıkılışımı haykırdım
O ise zaferin verdiği sarhoşlukla hatırlamadı bile
Kalbini yokladım bi zaman sonra
Hani derler ya ''Kalabildiğin kadar aitsin'' diye
Bitebildiğim kadar yokmuşum işte
Kırıldım ...
Son kez beraber yürümenin burukluğu uğrarken ayaklarımıza
İki damla gözyaşı kadar acizdim o an
Döküldüm kalbinin derinliklerinden usulca
Haklılığın çaresizliği kapladı yüreğimi
Tek sınağım haklı oluşum sanki, ona sığınmak sarılmak varken
Tuttum yüreğimi, sanki söz dinlermiş gibi
Sonra yenilginin verdiği bitişle sonlandı herşey
O gün son kez vedalaşırken bile gururum ayaklarına topraktı
Şimdi bir yabancının gidişi kadar belirsiz düşüncelerim
Canımı yakan varmıydı, yoksa unutuldumu
Bir cevabı yok ama aynı acıyla uyanmaktan
Yoruldum...
©pelşin
F