Ellerinde yükselirken rengi ressamların,
Şarkılar doğayı alıp harmanlarken içinde ,
İlham, bilinçaltında boşaltılıyor ,haince, Freudsal fakirlikle .
Varlığını estetikten geçiriyor , çağımızın hippileri .
An`a yazıyorlar saçma dedikleri varlıklarını carpe diyorlar.
Kaybediyorlar .
Eski hippileri , olup biteni dumanla gördüğünü iddia ediyor .
Hepsi kibirlerinin esiri.
Toprakla başlayıp toprakla bitiyor insanın hikayesi.
Isimleri öğrenmeden , ruhu varolmaz Eşeğin .
O da ses çıkarır ama bir Mozart olamaz!
Yani merhamet , yani utanma, yani korku ...
Sadece toprak değildir .
Ö.ö
H