Yürüyordum ıssız sokaklarda
Eğleniyordum kendi çapımda
İnsanlar kucaklarında çocuklarla
Koştururken dört bir yana
İzlemek çok hoş bu insanları
İletişim kurmak eskiden kolaydı
Şimdi hissediyorum kendimi zavallı
Sözüm dinlenmez değilim sakallı
Uzun yollar bitmiyor
İnsanları izlemekle zaman geçmiyor
Canım konuşmak istiyor
Ama karşımdaki dik dik bakıyor
O an soğuyorum insanlardan
Sonra ben oluyorum kaçan
Bu insanlarda kendini bir şey sanan
Bence sadece etrafındakilere kanan
©atasorup
R